Rijden
Niet op de middenlijn uitkomen
De middenlijn is de plek waar een tegenligger en jouw voorwiel elkaar kunnen raken. Hij ligt niet in je strook als extra asfalt voor een ruimere boog. Toch komen veel rijders daar uit, niet omdat ze de streep opzochten, maar omdat de ingang te snel was. De boog paste niet meer in de eigen helft en liep door naar de as. De gewoonte die daarbij hoort, is saai en effectief: je eindigt de bocht in je eigen rijstrook, met lucht tussen je band en de streep. Een circuit mag naar de overkant kruisen. Deze streep mag dat niet.
Wijd uitkomen komt van de ingang
Een motor die in een bocht te snel is, wil een grotere straal dan je strook biedt. Die straal loopt naar buiten, en buiten is bij een linkerbocht de middenlijn. Je voelt het als een motor die ondanks een vaste stuurdruk naar de streep kruipt. Meer schuinte maakt de boog krapper en lost de te hoge vaart niet op. De aanpassing hoort een bocht eerder: minder snelheid, rechtop gekozen, zodat de boog die in je strook past ook de boog is die je rijdt.
Bij een rechterbocht gebeurt het eerder, omdat de buitenkant van de bocht al tegen de as ligt. Een circuitlijn begint daar op of over de streep, stuurt laat naar binnen en kruist daarna naar de overkant. Op de weg is dat beginpunt meteen het ontmoetingspunt. Je start een rechterbocht duidelijk in je strook, ook als de boog daardoor krapper is en de vaart lager moet. De volle breedte, een laat binnenste punt en een kruising naar de andere kant blijven de vorm van een afgesloten baan.
De streep is ook een gladde lijn
Verf is gladder dan asfalt als hij nat is of in de schaduw ligt. Een middenlijn, een pijl of een verdrijvingsvlak onder een schuine band vermindert de grip waar je ook een tegenligger kunt treffen. Je legt de boog zo dat de band de streep niet nodig heeft. Lukt een bocht alleen als je over de verf rijdt, dan is de vaart te hoog of de lijn een vorm voor de volle breedte. Tussen de verf en het grind voorbij de kantstreep ligt je strook, en daar hoort de band.
Kijken naar de streep trekt je ernaartoe, doordat je de stuurbeweging laat en naar dat beeld zet. Je kijkt door de bocht naar de vrije strook waar je wilt uitkomen, een meter van de as af. De motor volgt die blik niet vanzelf. Jij stuurt erheen met de druk die bij de boog hoort, en je controleert in je ooghoek of de streep op afstand blijft. Een fietser of een uitrit kan die vrije strook nog verplaatsen. Dan verleg je binnen je helft en leen je de as niet.
Uitkomen zonder de as
- Eindig met lucht tot de streep
Je rondt de bocht zo dat een tegenligger en jouw voorwiel niet dezelfde lijn delen. Die lucht hoort bij elke uitgang, ook als de weg leeg lijkt.
- Zoek de oorzaak in de ingang
Kom je vaak wijd uit, dan was de vaart te hoog of de lijn te ruim gedacht. De volgende bocht begin je rechtop langzamer, niet schuiner.
- Open een rechterbocht niet op de as
Je blijft bij een bocht naar rechts in je strook, ook als de boog daardoor krapper is. Zicht zoek je niet ten koste van de ontmoeting op de streep.
- Wantrouw de verf
Een natte middenlijn is glad en ligt precies op de grens met de tegenligger. Je legt de band op asfalt in je eigen strook.
De gewoonte is je eigen helft
Uitkomen in je eigen strook is een gewoonte die je op elke bocht toepast, niet alleen als je een auto ziet. De lege bocht is het moment waarop de lijn wordt aangeleerd. Wie daar al op de streep eindigt, heeft in een bezette bocht niets meer over. Je controleert de uitgang zoals je de ingang controleert: vaart, blik, plek. De streep blijft een grens, geen extra baanbreedte.
Een ruime uitgang komt van te veel snelheid bij de ingang, of van een lijn die een circuit nabootst. Op de openbare weg kruis je niet naar de overkant en je gebruikt het late binnenste punt niet als standaard. Je houdt marge voor de tegenligger, voor het zicht dat nog dichtzit, en voor grind en verf. Fietsers en uitritten kunnen die marge aanspreken zolang je niet op de as lag.
