Rijden
Soepel rijden op de motor
Remmen, sturen en gas geven kunnen een motor rustig houden of haar in drie rukken uit haar lijn halen. Het verschil zit in de volgorde en in de maat. Waar het verkeer het toelaat, doe je één ding tegelijk: eerst remmen, dan insturen, dan het gas weer rollen. In een echte file of op een krappe rotonde overlapt dat wel eens. Een laatste beetje rem terwijl de helling begint, kan. Een greep vol rem, een ruk aan het stuur en een handvol gas door elkaar is wat de motor onrustig maakt. Soepel is een gewoonte die de rit beheersbaar houdt, geen wedstrijd in mooi rijden.
Eén opdracht per keer
Remmen verandert de vering en het gewicht op de banden. Insturen verandert de helling. Gas verandert de aandrijving en de vering. Doe je die drie tegelijk, dan moeten band en vering drie opdrachten tegelijk verwerken, en de motor zoekt een spoor dat jij niet gekozen hebt. Achter elkaar krijgen ze elk hun moment. Je remt tot de snelheid bij de bocht past, je laat de rem los, je stuurt in, en pas als de helling stabiel is rol je gas bij.
Eén input tegelijk is geen wet. Soms rem je een beetje terwijl je al een lichte helling inzet, omdat de bocht eerder begon dan je dacht. Soms houd je een spoor gas vast terwijl je nog niet recht bent. De maat blijft klein, en de tweede input wacht tot de eerste niet meer groeit. Wat de motor onrustig maakt, is de stapel: volle rem, een ruk aan de binnenste stuurhelft en een handvol gas. Die drie samen hebben geen volgorde meer. Elk apart, met een adem ertussen, blijft beheersbaar.
Leesbaar voor de rest van de weg
Soepel rijden ziet er op een video soms uit als traag rijden, en dat is een misverstand. Een vloeiende remming kan fel zijn. Een gelijkmatige gasopening kan je met het verkeer meevoeren. Het kenmerk is niet de snelheid, het kenmerk is dat de motor niet hoeft te herstellen van jouw handen. Passagier, nat asfalt en een beladen motor maken een ruk eerder voelbaar, maar een droge lege weg verdient dezelfde volgorde. Daar went de gewoonte, zodat ze op een regenachtige afrit al in je handen zit.
In de stad is soepel ook een manier om voorspelbaar te zijn voor auto's die jou half zien. Een motor die in één lijn afremt, instuurt en weer optrekt, is leesbaar. Een motor die hapt, zwenkt en dan alsnog gas geeft, verrast de automobilist naast je. Je hoeft daar geen show van te maken. Kies de volgorde die de ruimte toelaat, houd elke input af zolang de vorige nog groeit, en laat de motor één spoor rijden. Dat spoor is makkelijker te verdedigen dan een lijn die per ruk verspringt.
Een bocht in gewoon verkeer
- 01Remmen
Rem op het rechte stuk tot de snelheid bij de bocht past en laat de rem dan los.
- 02Sturen
Stuur daarna in met een korte, losse input, zonder tegelijk opnieuw in de rem te grijpen.
- 03Gas
Rol gas bij pas als de helling stabiel is en bouw dat gas gelijkmatig op.
- 04Herstellen
Zoek na een schrikreactie een recht stuk en neem daar de volgorde weer op.
Terug naar één spoor
Soepel is een veiligheidsgewoonte. Je geeft de band en de vering één opdracht per keer, zodat de motor in het spoor blijft dat je zag toen je de bocht in ging. Op dagen dat het verkeer die luxe niet geeft, houd je de overlap klein in plaats van haar vol te zetten. De rit voelt daardoor kalmer, ook als de klok hetzelfde zegt.
Niemand rijdt een hele dag als een oefening. Een schrikreactie, een te late afrit, een fietser die uitwijkt: dan stapel je wel eens, en daarna zoek je het rechte stuk om de volgorde terug te nemen. Soepel rijden is de stand waar je naar terugkeert, niet een rol die je volhoudt voor een publiek. De motor wordt er beter beheersbaar van, en je handen geven weer één opdracht.
