Rijden
Een passagier uitleggen hoe meerijden werkt
De uitleg hoort erbij voordat de helmen dichtgaan en de wind het gesprek overneemt. Iemand die voor het eerst achterop zit, weet niet vanzelf waar de handen horen, waar de blik naartoe gaat en wanneer een voet van de steun mag. Jij wel, omdat je de motor onder je hebt. Een korte afspraak maakt de eerste kilometers voorspelbaar voor jullie allebei. Wat de extra massa met remmen en gas doet, staat in het stuk over rijden met een passagier. Hier gaat het om het lichaam achter je en om het teken waarmee diegene kan zeggen dat het genoeg is.
Vasthouden en niet ineens leunen
De passagier houdt jou vast, rond je middel, of de beugels die aan de motor zitten. Schouders zijn een slecht anker. Een greep daar trekt het stuur via jouw armen opzij, juist als jij een correctie wilt maken. Wijs de plek aan terwijl jullie nog praten: deze handen hier, of deze beugel, en dezelfde plek na elke stop. Een passagier die zoekt naar houvast midden in een bocht, zoekt op het moment dat jij de motor al helt.
Meebewegen mag, een plotselinge leun niet. In een bocht helt de motor. De passagier blijft bij jou, boven de motor, en leunt niet ineens de andere kant op. Zo'n leun verplaatst massa boven de banden op een moment dat jij die niet verwacht. Zeg dat hardop, met een voorbeeld: in de bocht blijf je bij mij, je hangt niet naar de buitenkant. De eerste bocht na die zin is een kalme bocht, zodat de afspraak een keer klopt voordat het wegdek drukker wordt.
Kijken, voeten en een teken
Kijken doet de passagier over jouw schouder aan de binnenkant van de bocht. Linksaf is dat je linkerschouder, rechtsaf de rechter. De blik gaat mee de bocht in, niet naar de grond naast de band en niet achterom naar het verkeer dat jij al in de spiegel hebt. Wie over de binnenschouder kijkt, zit vanzelf meer met de motor mee. Wie de andere kant op draait, trekt vaak het bovenlichaam mee. Oefen het stilstaand: jij wijst een denkbeeldige bocht aan, de passagier legt de kin bij de juiste schouder.
De voeten blijven op de steunen tot de motor stilstaat en jij zegt dat afstappen mag. Een voet die eerder naar de grond gaat, zet af op het moment dat jij nog balanceert, of raakt het asfalt in een bocht. Spreek één teken af voor stoppen. Een tik op jouw zij, of een woord dat je allebei kent. De passagier hoeft geen reden te schreeuwen. Het teken betekent: bij de eerste veilige plek eraf, helm open, en dan praten. Gebruik het zelf ook, zodat het een gewone handeling wordt.
Wat je afspreekt voor de helmen dichtgaan
- De handen
Je wijst aan waar de passagier vasthoudt, aan jou of aan de beugels, en je laat schouders met rust omdat een greep daar het stuur meetrekt.
- De bocht
Je spreekt af dat de passagier met jou mee blijft en niet ineens de andere kant op leunt om te kijken of om iets te pakken.
- De blik
Je laat de passagier over de schouder aan de binnenkant van de bocht kijken, links bij linksaf en rechts bij rechtsaf.
- Voeten en stoppen
Je spreekt af dat de voeten op de steunen blijven tot de motor stilstaat, plus één duidelijk teken waarmee de passagier om een stop kan vragen.
De afspraak is klaar voor je wegrijdt
Een passagier die de afspraak kent, zit stiller. Stiller betekent voor jou een motor die doet wat jij met gas, rem en stuur vraagt, zonder een extra duw uit een richting die je niet zag aankomen. De uitleg duurt een paar minuten naast de motor. Die minuten komen terug in de eerste bocht en bij de eerste stop.
Herhaal de zin als je onderweg iemand anders achterop neemt, ook als diegene zegt het wel te weten. Mensen onthouden het vasthouden en vergeten de voeten. Opstappen hoort bij een aparte volgorde, hardop, voordat iemand een been over het zadel zwaait. Het rijden zelf, met de langere remweg en het zwaardere gevoel bij stapvoets, begint pas als deze afspraak staat.
