Rijden
Bocht verkeerd ingeschat
Soms is de bocht krapper dan je vanaf de ingang dacht. De straal vouwt dicht, een tegenligger vult de andere helft, of het zicht was korter dan je vaart. Er is dan geen tweede aanloop. Je zoekt de ruimte die je eigen strook nog heeft, je maakt de greep rustiger en je remt alleen geleidelijk, zo ver als de band de schuinte nog met de rem kan delen. De andere rijbaan is geen geplande uitweg. Niemand kan je beloven dat het past. Dit moment is geen oefening. Oefenen deed je eerder, op een rustige weg, niet nu de bocht al te krap is.
Eerst de ruimte die er nog is
Kijk naar het asfalt dat in je strook nog open ligt, niet naar de middenlijn als redding. De blik laat je de resterende boog zien zodat je de stuurbeweging op tijd zet. De motor gaat niet vanzelf die vrije plek in. Een ruk aan het stuur om de bocht kleiner te maken, kan de band overschrijden of de lijn wijder maken. Je houdt één rustige correctie over, in de richting van de ruimte die je ziet. Staren naar het punt waar het mis lijkt te gaan, maakt die correctie laat.
Gas dichtdoen doe je beheerst, niet met een klap. Een klap dicht duwt de vork ineen en maakt het voorwiel nerveus terwijl het schuin staat. Een geleidelijke rem komt daar alleen bij als de band nog iets overheeft naast de schuinte. Je bouwt die rem op, je voelt of het wiel blijft rollen, en je stopt met opbouwen zodra de band begint te glijden of de lijn niet meer van jou is. Meer rem dan dat deel is geen oplossing. Het is een tweede probleem boven op het eerste.
De andere rijbaan is geen plan
De tegenligger is de reden dat je de middenlijn niet als vluchtstrook plant. Misschien is die helft leeg. Misschien komt er een auto, een motor of een fietser die in zijn eigen blinde bocht ruim zit. Een uitwijk die alleen lukt als de andere baan leeg is, is een gok. Je gebruikt eerst de meters in je strook, inclusief een iets ruimere boog die nog vóór de streep eindigt. Lukt dat niet, dan blijft de andere baan geen plan, en niemand garandeert dat je strook voldoende is.
Dit is het moment niet om een nieuwe techniek te proberen. Harder duwen of de volle breedte naar de overkant kruisen, vergroot de vraag aan de band. Je doet het kleine dat nog bij de grip past: kijken naar de vrije meters, gas beheerst dicht, een rem die niet verder gaat dan de schuinte toelaat. Daarna, als je stilstaat of de bocht uit bent, kun je nagaan wat de ingang te snel maakte. De gewoonte verleg je bij de volgende bocht, op een lagere vaart, niet in deze bocht.
Als de bocht dichter blijkt
- 01Kijk naar de vrije meters
Je zoekt het asfalt in je eigen strook dat nog open is. De blik bereidt de correctie voor en stuurt de motor niet vanzelf.
- 02Maak de hand rustig
Je doet het gas beheerst dicht en houdt het stuur zonder ruk vast. Een klap op rem of stuur maakt het voorwiel minder voorspelbaar.
- 03Rem alleen binnen de grip
Je bouwt een rem geleidelijk op, niet verder dan de band naast de schuinte nog deelt. Voel je slip, dan stop je met extra druk.
- 04Laat de andere baan met rust
Je mikt niet op de rijbaan van de tegenligger als uitweg. Past het niet in je strook, dan is dat een feit en geen uitnodiging om de as te pakken.
Geen garantie, wel een volgorde
Een verkeerd ingeschatte bocht blijft een situatie met een open einde. De volgorde, kijken, ontspannen, geleidelijk remmen en in je strook blijven, geeft je de beste kans op een beheersbare afloop. Zij belooft niet dat elke bocht alsnog past. Een tegenligger, grind of een korter zicht kan de meters opruimen die je nog dacht te hebben. Je handelt klein, en je accepteert dat klein soms niet genoeg is.
Wat je daarna verandert, is de ingang van de volgende bocht. Lagere vaart, rechtop gekozen, en een lijn die niet op de overkant rekent. Oefenen van die volgorde hoort op een lege, overzichtelijke weg of bij een cursus, waar een vergissing ruimte heeft. Deze bocht is daar de verkeerde plaats voor. Je komt eruit of je komt tot stilstand, en de gewoonte bouw je op als je weer rustig bent.
