Waarom café racers weer populair werden

Rijders in het Britse wegbeeld van de jaren vijftig en zestig maakten een productiemotor lichter en lager voor de rit tussen cafés. Clip-ons, een bult en weinig anders werden het silhouet. De opleving van de jaren nul en tien is een andere generatie, naast motoren die voller werden van kuip en elektronica.

De context

Cafés gaven het gebruik zijn naam, in een tijd waarin de Britse industrie de motoren leverde die rijders lichter en lager maakten. De rit tussen die cafés was het sociale punt, niet een categorie in een folder. Clip-ons, een bult en weinig anders vormden het silhouet van een snelle wegmotor die de fabriek zo niet had afgeleverd. Strippen was het werk. De jaren vijftig en zestig zijn die oorsprong.

Beurs van 2010 is die oorsprong niet. De opleving van de jaren nul en tien heeft een andere aanleiding: productiemotoren kregen meer kuip en meer elektronica, en een gestript silhouet werd een tegenbeeld van die volheid. Custom-bouwers pakten het oude gebruik weer op, buiten de lijn van de grote series. Fabrieken zagen er een markt in en boden het silhouet zelf aan. Kopen verving toen een deel van het schroeven.

Thruxton en Bonneville zijn de leesbare Triumph-voorbeelden van die fabrieksversie. Je koopt het plaatje kant-en-klaar, zonder een Meriden-twin open te schroeven. Die moderne motor is een nieuw blok in een oud silhouet. De Bonneville-pagina houdt die breuk aan. Een Thruxton-gids bestaat apart, naast de gids van de T100 en de T120.

Retro met clip-ons heet daarna al snel een café racer. Het woord dekt dan alleen nog het plaatje, en niet meer het gebruik uit de jaren vijftig. Een fabrieks-Thruxton en een gestript Brits productiemodel delen een houding in de verte. Ze delen geen bouwjaar en geen werkplaats. Dat onderscheid houdt de opleving uit de oorsprong.

Feit en latere reputatie

Wat vaststaat

Café racer is een oud Brits gebruik uit de jaren vijftig en zestig, en een latere mode. De oorsprong is geen beurs van 2010.
De moderne fabrieksversie is een nieuwe motor. Triumphs Thruxton en Bonneville zijn leesbare voorbeelden, los van Meriden.

Wat er later bij kwam

Elke retro met clip-ons heet een café racer. Het woord dekt dan het plaatje, niet het oude gebruik.
Een fabrieksmodel en een gestript productiemodel uit de Britse jaren delen een houding in de verte. Ze delen geen werkplaats en geen bouwjaar.

Wat er veranderde

Jaren vijftig en zestig: Het oorspronkelijke café-beeld is Brits: een productiemotor, lichter en lager gemaakt voor de rit tussen cafés. De industrie van die jaren leverde de motoren die gestript werden.
Jaren nul: De opleving van de jaren nul en tien liep naast productiemotoren die voller werden van kuip en elektronica. Custom-bouwers pakten het gestript silhouet weer op.

Gestript als antwoord

Houding van kaal en laag keerde terug toen productiemotoren voller werden van kuip en elektronica. Custom-cultuur pakte een Brits gebruik uit de jaren vijftig en zestig weer op, de rit tussen cafés op een motor die lichter en lager was gemaakt dan de fabriek haar afleverde. Fabrieken, met de Thruxton en de Bonneville als leesbare voorbeelden, verkochten dat silhouet daarna zelf. De opleving is een markt naast de volle serie. Een smaakoordeel dekt die markt niet.

Winkel en werkplaats blijven twee plaatsen. De motor in de showroom is vaak een moderne twin, geen omgebouwde Meriden. De Bonneville-pagina houdt die breuk aan, en de Thruxton heeft een eigen gids. Clip-ons en een bult maken nog geen café racer uit de jaren vijftig. Het woord wordt dun zodra het alleen het plaatje dekt.

Bronnen en verder lezen

Triumph Motorcycles