Motortechniek
Een supercharger op een motorfiets
Een supercharger, of compressor, is een pomp in de inlaat die door de krukas wordt aangedreven, via tandwielen of een riem. De druk volgt het toerental directer dan bij een turbo, omdat je niet op de uitlaatstroom wacht. Kawasaki zette dat op de H2-familie.
Wat het is
De pomp perst lucht samen vóór de gasklep of erna, afhankelijk van de bouw. Meer lucht, meer brandstof, meer arbeid per slag. De aandrijving kost ook vermogen: de krukas moet de pomp rondtrekken. Wat overblijft aan het achterwiel is de winst minus die aandrijving.
De H2, de H2 SX en de Z H2 delen het idee van een geblazen viercilinder. De H2R is een circuitmachine. Een ZX-10R is ongeblazen. De modelgids van de H2 SX houdt dat uit elkaar.
Tijdens het rijden
De duw komt vroeg en blijft komen, omdat de pomp meedraait en niet hoeft ‘op te spoelen’ zoals een turbo. De fiets is licht, dus het voorwiel wil omhoog. Wheeliecontrol en rijmodi zijn daar geen versiering. Ze zijn een deel van hoe zo’n blok op straat houdbaar blijft.
Supercharger of Turbo
Supercharger
- Aandrijving vanaf de krukas.
- Minder wachten op druk. De pomp vraagt zelf ook kracht.
Turbo
- Aandrijving vanaf de uitlaat.
- Een pauze die de supercharger niet op dezelfde manier heeft.
Waar je het tegenkomt
- Kawasaki H2-lijn
- Het straatvoorbeeld van deze jaren. De SX is de toerkuip, de Z H2 de naked.
- De rest
- Een atmosferische viercilinder blijft de normale sportmotor. Een compressor is geen stap die elk blok later krijgt.
Het principe
Een eigen schema van het idee. Geen fabriekstekening en geen specifiek model.
De krukas drijft de pomp
Een supercharger blaast omdat de motor hem aandrijft. Op straat is de H2-lijn het duidelijke voorbeeld. De turbo is een ander apparaat.
